☼ بهار در خزان ♫

 رو به غروب

ريخته سرخ غروب
جابجا بر سر سنگ.
كوه خاموش است.
مي خروشد رود.
مانده در دامن دشت
خرمني رنگ كبود.

سايه آميخته با سايه.
سنگ با سنگ گرفته پيوند.
روز فرسوده به ره مي گذرد.
جلوه گر آمده در چشمانش
نقش اندوه پي يك لبخند.

جغد بر كنگره ها مي خواند.
لاشخورها، سنگين،
از هوا، تك تك ، آيند فرود:
لاشه اي مانده به دشت
كنده منقار ز جا چشمانش،
زير پيشاني او
مانده دو گود كبود.

تيرگي مي آيد.
دشت مي گيرد آرام.
قصه رنگي روز
مي رود رو به تمام.

شاخه ها پژمرده است.
سنگ ها افسرده است.
رود مي نالد.
جغد مي خواند.
غم بياويخته با رنگ غروب.
مي تراود ز لبم قصه سرد:
دلم افسرده در اين تنگ غروب.

سهراب سپهری

             خواهر عزیزم تولدت مبارک

حک شده بر تنه ی این کنده ی پوسیده توسط شیوا در یکشنبه بیست و نهم اردیبهشت 1387 ساعت 8:53 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

هر چند عاشقان قدیمی از روزگار پیشین

تا حال

از درس و مدرسه از قیل و قال بیزار بوده اند

اعجاز ما همین است:
ما عشق را به مدرسه بردیم      در امتداد راهرویی کوتاه
در یک کتابخانه ی کوچک      بر پله های سنگی دانشگاه
 و میله ها ی سرد وفلزی          گل داد و سبز شد
 

آن روز روز چندم اریبهشت         یا چند شنبه بود         نمی دانم

زیرا
ما هر دو دربهار  * در یک بهار *       چشم به دنیا گشوده ایم
ما هر دو     در یک بهار چشم به هم دوختیم

آنگاه ناگهان  متولد شدیم  و نام تازه ای  بر خود گذاشتیم   فرقی نمی کند
آن فصل
* فصلی که میتوان متولد شد *     حتما بهار باید باشد
و نام تازه ی ما، حتما     دیوانه وار باید باشد

فرقی نمی کند
امروز هم        ما هر چه بوده ایم، همانیم      ما باز می توانیم

ما
همزاد عاشقان جهانیم...

"قیصر امین پور"       

         روحش شاد ...   

حک شده بر تنه ی این کنده ی پوسیده توسط شیوا در دوشنبه نوزدهم فروردین 1387 ساعت 1:5 قبل از ظهر موضوع | لینک ثابت

حک شده بر تنه ی این کنده ی پوسیده توسط شیوا در یکشنبه چهارم فروردین 1387 ساعت 12:0 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

 سلام ماهی ها … سلام ماهی ها  

سلام قرمزها" سبزها" طلایی ها

به من بگویید آیا در آن اتاق بلور

که مثل مردمک چشم مرده هاست

و مثل آخر شب های شهر بسته و خلوت

صدای نی لبکی را شنیده اید

که از دیار پری های ترس وتنهایی

به سوی اعتماد آجری خوابگاه ها

و لای لای کوکی ساعت ها

و هسته های شیرینی نور پیش می آید؟

و همچنان که پیش می آید

ستاره های اکلیلی از آسمان به خاک می افتند

وقلب های کوچک بازیگوش

از حس گریه می ترکند.

           پدر عزیزم تولدت مبارک

حک شده بر تنه ی این کنده ی پوسیده توسط شیوا در سه شنبه هفتم اسفند 1386 ساعت 2:35 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت